Wiatrowiec Warmiński - miejscowość na Warmii, w gminie Sępopol, w powiecie Bartoszyce, nad rzeką Pisą, blisko rzeki Łyny
HISTORIA
| 4404 odsłon ~ komentarzy 0
serwiszglossie

 WIATROWIEC

Kobylińscy, wywodzący się z polskiej szlachty ariańskiej , kupili Wiatrowiec w 1820 roku, a jego folwarki Pieny i Tałowo w 1823 roku. Według danych z 1889 roku cały ten klucz zajmował powierzchnię 757 ha. Należał nadal do Kobylińskich , którzy byli już w tym czasie zniemczeni. 

W1869 roku Wiatrowiec stał się stacją kolejową linii Królewiec-Prostki, a w1907 roku także linii Wiatrowiec- Sępopol. W 1935 roku w tutejszej szkole zatrudniono dwu nauczycieli, uczęszczało zaś do niej 70 uczniów. Według powszechnego spisu ludności z 17 maja 1939 roku Wiatrowiec miał 543 mieszkańców. Zwał się wtedy urzędowo Wöterkeim. Dworek w Wiatrowcu jest cennym zabytkiem architektury. Pochodzi on z wieku XVIII, w wieku XIX jednak został gruntownie przebudowany. Jest to budynek na planie prostokąta, dwukondygnacyjny, dwutraktowy, z ryzalitem środkowym zwieńczonym trójkątnym tympanonem od frontu i od fasady ogrodowej. Na ganku od strony podjazdu zachowały się dwie płaskorzeźby kamienne z XVIII stulecia Wewnątrz, w sali parterowej nad zniszczonym i zamurowanym kominkiem znajduje się w ujęciu łuku architektonicznego płaskorzeźba kobiety w stroju z XVIII w. Dwie stiukowe płaskorzeźby zachowały się. z również na sufitach w dwu pokojach parteru. Sąsiadujący budynek gospodarczy z cegły, nie tynkowany, na planie prostokąta, jednokondygnacyjny, pochodzi z pierwszej połowy 19 wieku i należy do zabytków architektonicznych niższej rangi. Dworek zachował się stosunkowo nieźle, natomiast rzeźby klacysystyczne z początku XIX wieku porozbijano. W parku tym znajdują się kamienne płyty grobowe Piotra Kobylińskiego, zmarłego w 1834 roku i jego żony, Emilii von Tettau Kobylińskiej , zmarłej w 1864 roku. Zaraz po drugiej wojnie światowej osiedlił się tutaj i pracował w państwowym gospodarstwie rolnym Jan Katnowicz, kombatant hiszpańskiej wojny domowej, dąbrowczak. Mieszkał on w Wiatrowcu długie lata. W 1949 roku Wiatrowiec otrzymał ponownie połączenie kolejowe z Sępopolem, z Bartoszycami zaś i Korszami miał je od roku 1945. W latach sześćdziesiątych duże zasługi dla miejscowej szkoły położył jej kierownik Wiktor Nowicki. Między innymi dzięki i jego staraniom wzniesiono dla niej w latach sześćdziesiątych nowy budynek. W 1983 roku Wiatrowiec był wsią o zabudowie zwartej, składającej się z 33 budynków mieszkalnych. Miał wtedy 213 mieszkańców. Do wsi w 1978 roku należało 48 indywidualnych gospodarstw rolnych, zajmujących łącznie powierzchnie 117 ha. We wsi znajdowały się: urząd pocztowy, szkoła podstawowa ośmioizbowa, realizująca program ośmiu klas, przedszkole dla 12 dzieci, dzieciniec dla 39 dzieci, klub, biblioteka, filia biblioteczna i punkt biblioteczny, uspołeczniony sklep wielobranżowy.

 

TAŁOWO

Wieś tę założyli Polacy już w XIV wieku, nadając jej nazwę, która nigdy nie uległa zniemczeniu (przed 1945 rokiem Talowo). Od 1359 roku gmina miejska Bartoszyce posiadała w Tałowie lasy o powierzchni blisko 200 włók (włóka = 17ha). Zubożałe miasto sprzedało znaczną ich część w czasie wojen napoleońskich. Pozostałe upaństwowiono po 1945 roku. W Tałowie znajdował się folwark należący do majątku ziemskiego Wiatrowiec, a wraz z nim (w latach 1823-1945) do zniemczałej, niegdyś polskiej rodziny Kobylińskich. Tałowem nazywano w latach 1945-1946 stację kolejową Wiatrowiec. W 1983 roku Tałowo było osadą o zabudowie rozproszonej, składającej się z 13 budynków mieszkalnych. Miało wtedy 203 mieszkańców. Do osady w 1978 roku należały 3 indywidualne gospodarstwa rolne, zajmujące łącznie obszar 3 ha. Obecnie Tałowo leży w granicach administracyjnych Wiatrowca Warmińskiego

Źródło: "Bartoszyce. Z dziejow miasta i okolic", Wydanie drugie zmienione, Wydawnictwo Pojezierze Olsztyn 1987, str.342-343, 336

Odsłony: 466224 :: Unikalne: 30403 :: Dzisiaj: 41 :: Wczoraj: 22 :: Online: 1 :: Najwięcej odwiedzin: 21-07-2015 (56) :: | administracja